തിര: 4/ആകാശത്തിന്റെ കൈകളില്‍ >
       ലെമൂറിയദ്വീപു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു കടലിടുക്ക്. വെളുത്ത കടല്‍. തിരയിളക്കം കുറഞ്ഞ, മണല്‍ത്തിട്ടകള്‍ തെളിഞ്ഞു കാണാവുന്ന വെള്ളപരവതാനി.
       മുട്ടോളം വെള്ളത്തില്‍ ആളുകള്‍ അതിലൂടെ നടന്നുപോകുന്നു. ലെമൂറിയായിലെ നിഷ്കളങ്കേശ്വരന്‍ കോവില്‍ ഭാഗത്തു നിന്നും തൊട്ടടുത്ത തുരുത്തിലേക്ക്. നീണ്ടു കിടക്കുന്ന പച്ചത്തുരുത്തിലേക്ക്. പൂവന്‍ത്തുരുത്തിലേക്ക്.
       പൂവന്‍ത്തുരുത്തില്‍ മീന്‍പിടുത്തവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആണുങ്ങള്‍ മാത്രമേയുള്ളു. സ്ഥിരവാസികള്‍ ഇല്ലായെന്നു തന്നെ പറയാം. പ്രധാന കാരണം കടല്‍ ക്ഷോഭിക്കുമ്പോള്‍ കടല്‍വെള്ളം പൂവന്‍ത്തുരുത്തിന്റെ മെലിഞ്ഞു നീണ്ടശരീരം കടന്ന് കായലിലേക്കുപോകും. കായലില്‍ നീര് കൂടിയാല്‍ അത്രയും വെള്ളം തിരിച്ചൊഴുകും. വലിയ നഷ്ടമാണുണ്ടാവുക. പക്ഷേ അവിടെ പകലും രാത്രിയും മീന്‍പിടുത്തമുണ്ട്. വള്ളം പണിയുന്നവരുമുണ്ട്. വില്പനക്കാരുണ്ട്. ബീഡി, വെറ്റിലമുറുക്ക്, പുകയില, വാറ്റുചാരായം, ഗോതമ്പുണ്ട, തോര്‍ത്ത്, ഒറ്റമുണ്ട്, മീന്‍കറി, അരിയട, ചുക്കുകാപ്പി തുടങ്ങി പലയിനങ്ങള്‍ രാപകല്‍ വില്ക്കുന്നു. ഊഴംപോലെ രാവും പകലും ആണുങ്ങള്‍ വന്നുപോകുന്നു.
       മൂവന്തിയ്ക്ക് പൂവന്‍ത്തുരുത്തിലെ കല്‍ത്തൂണുകളില്‍ സ്ഥാപിച്ച റാന്തല്‍ വിളക്കുകള്‍ക്കരികില്‍ കുതിരപ്പുറത്ത് ഒരു രാജഭടന്‍ വന്നു നില്ക്കും. റാന്തല്‍ വിളക്കെടുത്ത് ചില്ലു തുടച്ച് എണ്ണയൊഴിച്ച് തുണിത്തിരിയിട്ട് വിളക്ക് കത്തിക്കും. പിന്നെ പന്തമുയര്‍ത്തി മൂവന്തിച്ചോപ്പിലേയ്ക്ക് പായും.
       മഴയും അമാവാസിയും കൊടുങ്കാറ്റും ഒത്തുവരുമ്പോഴാണ് കാഴ്ചകള്‍ക്ക് പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടാവുക. കരയും കടലും ഒരു യുദ്ധത്തിലേര്‍പ്പെട്ടതുപോലെ. കാമാവേശിതയായ ഒരു ഭ്രാന്തിപെണ്ണ് ഉടുതുണിയഴിച്ച് തുള്ളുന്നതുപോലെ തോന്നും. ലെമൂറിയാക്കടലിന്റെ പേറ്റു നോവും അപ്പോഴാണ്. തീരക്കടലിനടിയിലെ പാരുകളില്‍ പലതരം മീനുകള്‍ മുട്ടയിട്ട് പെരുകും.
       പൂവന്‍ത്തുരുത്തിനപ്പുറം കായലാണ്. കായല്‍ക്കാറ്റില്‍ ചെറുവഞ്ചികളെത്തുന്നു. പായകെട്ടിയ കെട്ടുവള്ളങ്ങളും. രണ്ടു വള്ളങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്ത് കെട്ടിയ ചങ്ങാടങ്ങളും ഉണ്ട്. ചങ്ങാടങ്ങളില്‍ പല്ലക്കും കുതിരകളും രാജഭടന്മാരും ബ്രിട്ടീഷ് പട്ടാളക്കാരുമൊക്കെയാണ്.
       ഇരുണ്ട കായലിന് ചീഞ്ഞ തൊണ്ടിന്റെ നാറ്റമാണ്. ഓരങ്ങളിലൊക്കെ തേങ്ങ പൊതിച്ചുമാറ്റിയ തെങ്ങിന്‍തൊണ്ടുകള്‍ കായലില്‍ മൂടിക്കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്നു. തൊണ്ടു ചീഞ്ഞെങ്കിലേ അതു തല്ലിച്ചതച്ച് കയറിനുള്ള ചകിരിയെടുക്കാന്‍ കഴിയൂ. അങ്ങിങ്ങായി ഉറപ്പിച്ച തെങ്ങിന്‍തടികളില്‍ കരിങ്കൊക്കുകളും പരുന്തുകളും ചിറകൊതുക്കുന്നു.
       കായലിനു നടുവില്‍ തീമനുഷ്യര്‍ നടക്കുന്നത് കണ്ട് ഭ്രാന്തായിപ്പോയവരുണ്ട്. അവര്‍ കായലിനക്കരെ ഇന്ത്യയില്‍ തിരുവിതാംകൂറിലെയും തമിഴകത്തെയും ഏതോ പട്ടണങ്ങളില്‍ രാജാക്കന്മാരായി അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു. അത്ഭുതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ഭൂതാവേശിതരായി തുള്ളിനടക്കുന്നു. പ്രവചനങ്ങള്‍ നടത്തുന്നു.
       ഇക്കൂട്ടര്‍ തിരുവിതാംകൂറിന്റെയും പശ്ചിമഘട്ട മലനിരകളുടെയും പാണ്ഡ്യരുടെയും ചോളന്മാരുടെയും പല്ലവന്മാരുടെയും കഥകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളാണ്.
       അതിന് കിഴക്ക് പണ്ട് അത്ഭുതലോകമായിരുന്നു.
       ഹേമകൂടം.
       വിജയനഗരത്തിന്റെ തലസ്ഥാനമായ ഹേമകൂടം നിറയെ ശില്പഗോപുരങ്ങളാണ്. നൃത്തമണ്ഡപങ്ങള്‍. ചിത്രപ്പണികളുള്ള കൊട്ടാരങ്ങള്‍. സുന്ദരികളുടെ അന്ത:പുരങ്ങള്‍. പൂങ്കാവനങ്ങള്‍. സ്വപ്നം പോലുള്ള ഒരു സ്വര്‍ണ്ണനഗരി.
       അവിടേക്കൊന്നും ഗീവര്‍ഗ്ഗീസിന് പറക്കാനായില്ല. പക്ഷേ കേട്ടറിവുകളുണ്ട്.
       കേട്ടറിവിലുള്ളതു ഗീവര്‍ഗീസിന്റെ രാജ്യമല്ല. അന്യരാജ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള ദേശാടനം ഒരു കാലത്തും അയാളുടെ മീന്‍കണ്ണുകള്‍ കിനാവു കണ്ടിട്ടില്ല. കായലിനിപ്പുറം, പൂവന്‍ത്തുരുത്തിനിപ്പുറം, മണല്‍മെത്തകള്‍ തെളിയുകയും മുങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന, കടലൊഴുക്കിനിപ്പുറം, വേലിയേറ്റങ്ങളും വേലിയിറക്കങ്ങളും അറിയുന്ന അദൃശ്യനായ നിഷ്കളങ്കേശ്വരന്റെ ലെമൂറിയ എന്ന രാജ്യത്ത്, നീലച്ചുരുള്‍ മുടിയുള്ള, നോക്കെത്താ കടലിന്റെ തീരത്ത്, അയാളുടെ എല്ലുകളും മാംസവും പ്രാണവായുവും ജീവരക്തത്തിന്റെ രസബിന്ദുക്കളും കാത്തുകിടക്കുന്നു.
       സൈന്യങ്ങളുടെ കര്‍ത്താവായ ദൈവം അയാള്‍ക്കൊരു സ്വപ്നം കൊടുത്തു. സ്വപ്നത്തിന് ആത്മാവു കൊടുത്തു. ആത്മാവിനു ബോധം കൊടുത്തു. അങ്ങനെ, അയാള്‍, ഗീവര്‍ഗ്ഗീസ്, ജീവശരീരമായി അവതരിച്ചു.