തിര: 1/മീനാമ്മ >
       "മീനാമ്മേ നമ്മള്‍ ഈ തെക്കന്‍ ലെമൂറിയ വിടേണ്ടി വരും".
       "എവിടേയ്ക്ക്?"
       "വടക്കോട്ട്."
       "അതെന്തൊരു ന്യായം? വടക്കന്‍ ലെമൂറിയായില്‍ വേണ്ടത്ര കരയില്ല. കല്ലില്ല. കുടിവെള്ളമില്ല. തെങ്ങുകള്‍ കുന്നുകളില്‍ മാത്രം. പുല്ലില്ല. വേലിയേറ്റത്തില്‍ എപ്പോഴും കുന്നിടിയാം. തീരമില്ലാത്തതു കൊണ്ട് വള്ളം വയ്ക്കാനും കഴിയില്ല. വലയിടാനും പറ്റില്ല".
       ഗീവര്‍ഗ്ഗീസ് അവളുടെ ചുമലില്‍ പിടിച്ചു കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. ഇവള്‍ക്കു സഹിക്കാന്‍ ശേഷിയില്ലേ? ലെമൂറിയായിലെ എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളും ഇങ്ങനെതന്നെയാണോ ചിന്തിക്കുന്നത്?
       "ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ പഞ്ചാബില്‍ വരച്ച വിഭജനരേഖപോലെയാണിത്. ലെമൂറിയക്കാര്‍ പരസ്പരം പോരടിക്കും. ഒരു കലാപഭൂമിപോലെയാവും. സ്വന്തം ഭൂമിയില്‍ നിന്ന് നമുക്ക് ഓടിപ്പോകേണ്ടി വരും".
       "അപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഈ പുര? തെങ്ങുകള്‍? കിണര്‍? പുല്‍മേട്? പക്ഷികള്‍?"
       ഗീവര്‍ഗ്ഗീസിന്റെ മൗനം കറുത്ത മേഘം പോലെ. പൊട്ടി വീഴാന്‍ തുടങ്ങുന്ന നിശബ്ദ മേഘം.
       മീനാമ്മ അയാളുടെ മാറില്‍ കിടന്ന് തേങ്ങി. ലെമൂറിയക്കടലില്‍ നിന്ന് ആരോ കൊന്ത ചൊല്ലുന്നതുപോലെ ഗീവര്‍ഗ്ഗീസിനു തോന്നി.
       "ഞങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കേണമേ."
       തോന്നലാണ്.
       എല്ലാം അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാത്ത തോന്നലാണ്. കടലില്‍ അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട പ്രണയത്തിന്റെ ഉപ്പുരസമുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍.
       ചുവന്ന കല്ലുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള കൊന്ത ലെമൂറിയായ്ക്ക് മേലെ കടലൊഴുക്കില്‍ തെന്നി ഒഴുകികൊണ്ടിരുന്നു.