ലൂക്ക് ജോര്‍ജിന് ആമുഖം

ലൂക്ക് ജോര്‍ജിന്റെ ആവിഷ്ക്കാരങ്ങള്‍ ബഹുമുഖമാണ്. സാഹിത്യരൂപങ്ങളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നിനോടും അഭിനിവേശമില്ല. സാഹചര്യത്തിനു അനുസരിച്ച് എന്തെങ്കിലും എഴുതും. ചിലപ്പോള്‍ രണ്ടുപേര്‍ തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണം മാത്രമാവും എഴുതുക. അത് നാടകമോ കഥയോ ആവണമെന്നില്ല. അതേസമയം എന്റെ വരവ് ലൂക്കില്‍ വലിയ ചലനങ്ങളൊന്നുമുണ്ടാക്കിയില്ല. പലതരം രചനകളിലൂടെ ലൂക്ക് സമൂഹത്തിലെ ചിന്തിക്കുന്നവരുടെ വിഷയമായിക്കഴിഞ്ഞതാണല്ലോ. ഇലകളില്‍നിന്ന് വീണ്ടും തളിര്‍ക്കുന്ന ചെടി പെട്ടെന്ന് തൊടിയില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടതായി തോന്നി. പക്ഷേ, അത് കള്ളിമുള്‍ച്ചെടിയായിരുന്നു. ഇന്നലെ ടിവിയില്‍ കണ്ട ചില ദൃശ്യങ്ങളും വഴിവക്കില്‍ കണ്ട മനുഷ്യരും ലൂക്ക് ജോര്‍ജില്‍ അപസ്മാരതുല്യമായ മാനസികാവസ്ഥ സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. കാരണം എന്താണെന്നറിയില്ല. ദഹിക്കാത്ത ഭക്ഷണംപോലെ, അതെല്ലാം ഉള്ളില്‍കിടന്ന് നിലവിളിച്ചു. ഒന്ന് ഛര്‍ദ്ദിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത് വെറുതെയായില്ല. വായ് തുറന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നെങ്കിലും, അത് ഇടയ്ക്കുവച്ച് തടഞ്ഞു. മീന്‍മണവും ആശുപത്രികളിലെ മരുന്നുകളുടെ രുചിയും കൂടിക്കലര്‍ന്ന ആ ഭക്ഷണപദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍, ഉള്ളിലേക്കുതന്നെ ഇറങ്ങിപ്പോയി. നെഞ്ചിനുള്ളില്‍ വിതറിയ നാനാജാതി മരുന്നുകള്‍ പത്തി സാവധാനമടക്കി മെരുങ്ങുന്നത് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ആ മുറിയും ബഹളമെല്ലാം അറിഞ്ഞപോലെ, സാക്ഷിയുടെ മുഖഭാവം പ്രകടമാക്കി. അയാളുടെ തുറിച്ചുനോട്ടവും അനുസരണയില്ലാത്ത നടത്തവും അലക്ഷ്യമായ വസ്ത്രധാരണവും ആ മുറിയുടെ നിസ്സംഗതയ്ക്ക് ഒന്നുകൂടി നീതീകരണം നല്‍കി. രോഗിയാണെന്ന് പറയുന്നതുപോലും ലൂക്കിന് ഇഷ്ടമല്ല. ഡോക്ടര്‍ക്ക് പരിശോധിക്കാം. വേദനയ്ക്കുള്ള മരുന്നുകള്‍ കഴിക്കാം. ഈ രോഗം തന്റെ മനസ്സിനും തലച്ചോറിനും പുതിയ ലോകത്തെ കാണാനുള്ള കഴിവുണ്ടാക്കിയെന്നാണ് പറയുക. ദളിതനായ ലൂക്കിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ പേര് സുകു എന്നായിരുന്നു. കറുത്ത നിറവും ദളിത ഛായയും തന്നെ നോട്ടപ്പുള്ളിയാക്കിയതായി അയാള്‍ സംശയിച്ചിരുന്നു. മാതാപിതാക്കള്‍ക്കോ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കോ ഇല്ലാത്ത ഈ സംശയമാണ്, ഒരിടത്തും ശാന്തമാകാത്ത മനസ്സ് നേടിത്തന്നത്. വിദ്യാഭ്യാസം പൂര്‍ത്തിയാക്കാനായില്ല. സഹപാഠികളുടെ ചെറിയ കളിവര്‍ത്തമാനങ്ങളില്‍പ്പോലും താന്‍ ബലിയാടാക്കപ്പെട്ടു. ദളിതനായാല്‍ അദ്ധ്വാനംകൊണ്ടും ഒന്നും നേടാനാകില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടു. അദ്ധ്വാനിച്ചിട്ടും ശ്രദ്ധ കിട്ടാതെ വന്നു. അദ്ധ്വാനവും ആത്മാര്‍ത്ഥതയും മറ്റെന്തിലോ തട്ടി ചിതറിപ്പോയി. ഒന്നുകില്‍ സഹതാപം, അല്ലെങ്കില്‍ ആനുകൂല്യം. രണ്ടിനെയും അയാള്‍ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു. യാജ്ഞവല്‍ക്യന്റെ കുതിരകള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓടുകയാണ്. ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ടി സുകു ക്രിസ്ത്യന്‍ ഉപദേശികളുടെ കൂടെ ചേരുകയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ലൂക്ക് ജോര്‍ജായി. പാതവക്കിലോ, വീട്ടിലോ ഹാളിലോ എവിടെയായാലും ലൂക്കിന്റെ പ്രസംഗം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചുകേട്ടു. യേശുദേവന്റെ വരവിനെപ്പറ്റി ഈ നാട്ടില്‍ ഇത്ര ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആരും അനുയായികളോട് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. സഭാസമിതികളില്‍ ലൂക്കിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ ഒരു വാക്യം ഉദ്ധരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

"വിശ്വാസികള്‍ വിതയ്ക്കുന്നു അവിശ്വാസികള്‍ കൊയ്യുന്നു." പലപ്പോഴും ഇത് ചര്‍ച്ചയിലേക്ക് നയിച്ചു. ഉപദേശികള്‍ക്കിടയില്‍തന്നെ ഈ പ്രസ്താവത്തെ ചൊല്ലി ചേരിപ്പോര് പതിവായിരുന്നു. ഇത് ബൈബിള്‍ ചിന്തയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണെന്ന് പറഞ്ഞവരുണ്ട്. അപ്പോഴെല്ലാം ലൂക്ക് പറഞ്ഞു: ഞാന്‍ വിശ്വാസിയാണ്. എന്റെ വിശ്വാസം ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങളാണ് കൊയ്യുന്നത്. ഇത് എല്ലാവരെയും ചിരിപ്പിക്കും.