കഥാപാത്രം സൂചന മാത്രമാകാം. അതിലൂടെ മുന്നേറേണ്ടത് വായനക്കാരാണ്. വായനക്കാരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്കൊത്ത് കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് പല വഴിക്ക് പിരിയാം. കഥാപാത്രം മനുഷ്യസഹജമല്ല; അത് പ്രകൃതിയുടെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്കുള്ള സങ്കേതമാണ്, നമുക്ക് ആ വഴിക്ക് പോകാം".

ഈ നോവല്‍ വായനക്കാരുടെ പങ്കാളിത്തം ആവശ്യപ്പെടുകയാണ്. ഒരു രുചിയുടെയോ താല്‍പ്പര്യത്തിന്റെയോ പിടിയിലകപ്പെടാതെ എഴുതുകയാണ് പ്രധാനം. എഴുത്തുകാരനെ അവന്റെ അജ്ഞാതകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് ഈ രുചിയാണ്. അത് അവന് ഭാരമാകാം, കാരണം രുചിക്ക് മാറ്റം വരാമല്ലോ. എന്റെ നോവല്‍ വായിച്ച സുഹൃത്ത് പറഞ്ഞ അഭിപ്രായംകൂടി ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കാം. "ഇതിലെ കഥാപാത്രം എല്ലാവരും മരിച്ച ലോകത്ത് ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്ന ജീവിയാണ്; അല്ലെങ്കില്‍ അയാള്‍ മരണത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം തേടുകയാവാം. ഇതിന് രണ്ടിനുമിടയിലാണ് മനുഷ്യാവസ്ഥയെ ഈ നോവലില്‍ ആലേഖനം ചെയ്യുന്നത്. ലൂക്ക് ജോര്‍ജ് എന്ന നോവലിസ്റ്റും അയാളുടെ നോവലിലെ കഥാപാത്രമായ മനുവും കൂടിക്കുഴയുന്നുമുണ്ട്."

ഈ നോവലിന്റെ ആദ്യകോപ്പി വായിച്ച മനഃശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഡോ. വി.സിദ്ധാര്‍ത്ഥ് പറഞ്ഞത് ഇപ്രകാരമാണ്: ഇത് നോവലിസ്റ്റ് ജോര്‍ദാന്റെ അബോധത്തിലേക്കുള്ള മരണപ്പാച്ചിലാണ്. മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവങ്ങള്‍ക്ക് സംഭവിച്ച അകാല മൃത്യു ഏവരെയും ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്. അതുകൊണ്ട് രചയിതാവ് സ്വന്തം അബോധത്തെ പുറത്തെടുക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഫിക്ഷന് അപ്പുറത്തേക്ക് വഴുതിപ്പോയ മാനവസമൂഹമാണ് ഇവിടെയുള്ളത്. ഫിക്ഷന്റെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങള്‍ക്ക് വഴങ്ങാത്ത വിചിത്ര രീതികളാണ് മാനവസമൂഹം അനുവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. കഥാകൃത്ത് പിന്തുടര്‍ന്ന് ചെല്ലുമ്പോഴേക്കും ഈ കൂട്ടം കബളിപ്പിച്ച് മാറുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് ജോര്‍ദാന്‍ തന്റെ മനസ്സിന്റെ അറിയപ്പെടാത്ത അറകള്‍ തുറക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചിരിക്കുന്നത്. പുറമേയുള്ള മനസ്സിലെ മധുരവും പ്രത്യുല്‍പ്പാദനക്ഷമത വിളിച്ചറിയിക്കുന്ന ശലഭങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യവും യഥാര്‍ത്ഥ വസ്തുതകളേയല്ല. അതിനിടയില്‍, മണ്ണിനടിയിലെ നാനാജാതി ചിതലുകളും ഇഴജന്തുക്കളും എന്നപോലെ പലതും വിഹരിക്കുന്നു. അവയെ നേരിട്ടുകൊണ്ട് നോവലിസ്റ്റ് മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെ യഥാര്‍ത്ഥമായ മാനവവിരുദ്ധതയും അയുക്തികതയുമാണ് പുറത്തെടുത്തിടുന്നത്. അബോധതലങ്ങളില്‍ സ്വപ്നമുണ്ടെന്ന് പറയാനാവില്ല. സ്വപ്നത്തിന്റെ വിത്തുകളാണുള്ളത്. ഒരാളുടെ ബാഹ്യപ്രകൃതിയെ നേരെ ഛേദിച്ചുകളയുന്ന ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ വാളാണ് ഈ നോവലെന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നു.

ലൂക്ക് ജോര്‍ജിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥാപാത്രമായ മനുവിനെയും ഞാന്‍ ഈ പ്രസ്താവങ്ങള്‍ക്കെല്ലാമപ്പുറത്ത്, ഇനിയും അറിയപ്പെടാത്ത അവസ്ഥയായി തുടരാന്‍ വിടുകയാണ്. ഒരു നോവലിസ്റ്റിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം അതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്തിനാണ് കഥാകൃത്ത് തന്റെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ അന്ത്യം പ്രവചിക്കുന്നത്? ഒരു കാലയളവിലെ, അത് ചിലപ്പോള്‍ മണിക്കൂറോ, ദിവസമോ ആകാം, സ്ഥൂലമായ വിവരണമാണ് കഥാകൃത്ത് ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത്. ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വനത്തില്‍നിന്ന് ഒരിത്തിരി നേരം മാത്രം ചീന്തിയെടുക്കുന്നു; അതുകഴിഞ്ഞ് അയാളെ വിട്ടേക്കണം.

അതുകൊണ്ട് ഈ നോവലിന്റെ അന്ത്യം ഞാന്‍ വായനക്കാരോട് തെരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ അഭ്യര്‍ത്ഥിക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തേത്, വിദഗ്ധ പരിശോധനയ്ക്കുശേഷം ലൂക്കിന് എയ്ഡ്സ് ഇല്ലെന്ന് കണ്ടെത്തിയത് തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു. ഇതോടെ അദ്ദേഹം വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്നു. എയ്ഡ്സ് രോഗിണിയായ സുഹൃത്ത് പ്രഭാവതിയുമൊത്ത് ലൂക്ക് മുംബൈയിലെ ഒരു സങ്കേതത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്നു. രണ്ടാമത്തെ സാധ്യത, ലൂക്ക് പൊടുന്നനെ അപ്രത്യക്ഷനാകുന്നതാണ്. അദ്ദേഹം എവിടെപ്പോയെന്ന് ആര്‍ക്കുമറിയില്ല. പത്രങ്ങളും പോലീസുമെല്ലാം തിരഞ്ഞെങ്കിലും, അയാളുടേതായ ഒന്നുംതന്നെ കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുന്നില്ല. സൂചനയൊന്നും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ എവിടെയോ പോയിരിക്കുന്നു. ലൂക്കിന്റെ മാനസിക നിലയെപ്പറ്റി പഠിക്കുന്നതിനിടെ ഡോ. ബി.ഇക്ബാല്‍ സുപ്രധാനമായ ചില അറിവുകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത് (ആലീസിന്റെ അത്ഭുതരോഗം) ഇങ്ങനെയാണ്: 'അത്ഭുത ലോകത്തിലെ ആലീസ് രോഗലക്ഷണ സമുച്ചയം' പ്രകടിപ്പിച്ച രണ്ട് കൊടിഞ്ഞി ബാധിതരായ കുട്ടികളുടെ രോഗചരിത്രങ്ങള്‍ പിന്നീട് ജെറാള്‍ഡ് ഗോള്‍ഡ്മെന്‍റ് രേഖപ്പെടുത്തുകയുണ്ടായി. ആ കുട്ടികള്‍ക്ക് സമയബോധവ്യതിയാനങ്ങളും ശരീര വലിപ്പവ്യതിയാനങ്ങളും ആവര്‍ത്തിച്ചുണ്ടാകുന്നതായി തോന്നിയെന്ന് അവര്‍ പറഞ്ഞത്രേ. അവര്‍ക്കിരുവര്‍ക്കും കൊടിഞ്ഞിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തലവേദനകള്‍ പതിവായി വരാറുണ്ടായിരുന്നു. രക്തക്കുഴലുകള്‍ ഇടുങ്ങിപ്പോകുന്നതുകൊണ്ട്, തലച്ചോറിന്റെ ചില ഭാഗങ്ങളിലേക്കുള്ള രക്തചംക്രമണം വേണ്ടവണ്ണം നടക്കാതെ വരുമ്പോള്‍ മെറ്റാമോര്‍ഫോഫ്സിയ (Metamorphopsia) എന്ന ആകാരവ്യതിയാനഭാവം അനുഭവപ്പെടാവുന്നതാണ്.

ഈ നോവലിന്റെ അദ്ധ്യായങ്ങളുടെയും ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ സാധാരണ കഥാഖ്യാനത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള പ്രകൃതിനിരീക്ഷണത്തിലേര്‍പ്പെടുന്നുണ്ട്. ലൂക്ക് എന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും പ്രകൃതി മറ്റെന്തോ എഴുതി മായ്ക്കുകയാണ്.