ലൂക്കിനെ ഞാന്‍ അന്വേഷിക്കുന്നതിനിടയില്‍തന്നെ കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണതകളിലേക്ക് വഴിതുറക്കുകയാണ് ചെയ്തതെന്ന് തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹം പറയാന്‍ ശ്രമിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം അതാര്യതയുടെ അനേകം അടരുകള്‍ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട് കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണമാകുകയാണ് ചെയ്തത്. വ്യക്തി എങ്ങനെയാണ് കേന്ദ്രീകൃതവും യുക്തിപൂര്‍ണവും മുന്‍കൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചതുമായ കേന്ദ്രത്തില്‍നിന്നുകൊണ്ട് ബാഹ്യലോകത്തെ നോക്കിക്കാണുക?

ലൂക്ക് ജോര്‍ജ് എന്ന മനുഷ്യന്‍തന്നെ യഥാര്‍ത്ഥമാണോ? അത് നിങ്ങള്‍ വായനക്കാര്‍ക്ക് വിടുകയാണ്. ഒരാള്‍, കാമിക്കുകയും ബുദ്ധികൊണ്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനാണെങ്കില്‍, നമുക്ക് പിടിതരാത്ത വേറെ മേഖലകളും അയാളില്‍ ഒളിച്ചിരുപ്പുണ്ടാവും. നോവലിസ്റ്റിന് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. എന്നാല്‍ മറ്റൊരാളില്‍ എത്രമാത്രം പ്രവേശിക്കാന്‍ കഴിയും? ലൂക്ക് എന്ന വ്യക്തി, ഒരുപക്ഷേ നമ്മള്‍ ഓരോരുത്തരുമാകാം. നമ്മളില്‍ ഇനിയും പിറക്കാത്ത മനുഷ്യനായിരിക്കാം. യുവാവായിരുന്നെങ്കിലും സഹനങ്ങള്‍ ലൂക്കിനെ മധ്യവയസിന്റെ വേഷപ്പകര്‍ച്ചയിലേക്ക് തള്ളിവിട്ടിരിക്കയാണ്. അയാള്‍ ഓടിത്തളര്‍ന്നിരിക്കുകയാണ്. ബുദ്ധിപരമായ മൂര്‍ച്ചയുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധമാണ് സംസാരം. കണ്ണുകള്‍ കണ്ടാല്‍ ആരോ വേട്ടയാടുന്ന മൃഗമാണെന്ന് തോന്നും. നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദാര്‍ശനിക പ്രശ്നം വാക്കോ വസ്തുവോ സ്വാതന്ത്ര്യമോ ഒന്നുമല്ല; മനസ്സാണെന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. നോവലിസ്റ്റെന്ന നിലയില്‍ എനിക്ക് ലൂക്കിനെ കണ്ടെത്താന്‍ തടസ്സം നില്‍ക്കുന്നത് മനസ്സാണ്. വായനക്കാരായ നിങ്ങളാണ് അത് കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടത്. മനസ്സിന്റെ ഗതിയെ ആര്‍ക്കുംതന്നെ പ്രവചിക്കാനാവില്ല. പ്രവചിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍, കുറേ നല്ല സ്നേഹബന്ധങ്ങളെങ്കിലും നിലനില്‍ക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, മനസ് വീണ്ടും വീണ്ടും ചതുപ്പുനിലം പോലെ കുഴയുകയാണ്.

ലൂക്കിന്റെ മനസ്സ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളുടെ നിര്‍മ്മാതാവ് എന്ന നിലയില്‍ വ്യാഖ്യാനിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന എനിക്ക് പിടികിട്ടുന്നില്ല. പ്രധാന പ്രശ്നം, സാഹിത്യരചനകളുടെ കാര്യത്തില്‍ പുലര്‍ത്തുന്ന വളരെ പ്രതിലോമകരമായ സമീപനമാണ്. നോവലിന് പുറമേ പലവിധ കുറിപ്പുകളും എഴുതിയിട്ടുള്ള ലൂക്ക്, പക്ഷേ താന്‍ എന്തിനെയെങ്കിലും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നുവെന്നോ, തന്റെ കൃതികളെ തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കണ്ണി ഉണ്ടെന്നോ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. പല കാലങ്ങളില്‍ എഴുതുന്ന കുറിപ്പുകള്‍ക്ക് തമ്മില്‍പ്പോലും ബന്ധമില്ലത്രെ. എല്ലാം വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികള്‍ എഴുതുന്നതാണെന്ന് കരുതിയാലും കുഴപ്പമില്ലെന്ന് ലൂക്ക് കരുതുന്നു.

ഞാന്‍ ലൂക്കിനെക്കുറിച്ച് എഴുതാന്‍ പോകുന്ന നോവലിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍തന്നെ, അത് യാഥാസ്ഥിതികമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു. കാരണം, തന്നെപ്പോലെയുള്ള എഴുത്തുകാരന്റെ വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ക്കും ബോധ്യങ്ങള്‍ക്കും എന്ത് വിശ്വാസ്യതയാണുള്ളതെന്നാണ് ലൂക്ക് തുടക്കത്തില്‍ ചോദിച്ചത്.

കുടത്തിന്റെ പുറത്ത് വെള്ളം ഒഴിച്ചാലെന്നപോലെ അഭിപ്രായങ്ങളും സത്യാന്വേഷണങ്ങളും വ്യഥാവിലായിപ്പോകുമെന്നും അവസാനകാലം, ഒരാള്‍ക്ക് അയാളെപ്പോലും പിടികിട്ടുകയില്ലെന്നും എന്നോടു പറഞ്ഞു. വലിയൊരു വിനാശകരമായ ആത്മധ്വംസനവും ഉത്തരരാഹിത്യവുമായിരിക്കും സമാധാനം കാംക്ഷിക്കുന്നവരെ കാത്തിരിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ റഷ്യന്‍ സാഹിത്യകാരനായ വിക്ടര്‍ ഗോര്‍ക്കിയുടെ ഒരാശയം ഓര്‍മ്മിച്ചു. അത് ഇങ്ങനെയാണ്. "കഥാപാത്രങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കണമെന്ന് എന്തിന് ചിന്തിക്കണം? കഥാപാത്രം ഭാഗികമായ വീക്ഷണമാണ്. അത് മനുഷ്യന്റെ ലോകവും അവന്റെ ചിന്താഗതിയും ലക്ഷ്യവും മാത്രം ചിത്രീകരിക്കണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധമില്ല.