എന്നാല്‍ ഇതിലൊന്നും ലൂക്ക് ഒതുങ്ങുന്നില്ല. എന്നോട് പറഞ്ഞ പല ജീവിതവിശേഷങ്ങളും നോവലില്‍ ഉള്ളതല്ല. ഓര്‍മ്മത്തെറ്റുകളുടെ ഭാഗമായി കടന്നുവന്നതുമുണ്ട്. ചിലതെല്ലാം, ജീവിക്കാനാഗ്രഹിച്ചതാകാം. ജീവിച്ചതിന്റെ കുറവുകള്‍ പരിഹരിക്കാനായി പരീക്ഷണങ്ങളിലേര്‍പ്പെട്ടതാകാം. ശരിയെന്ന് തോന്നിയ കാര്യങ്ങളുടെ വിശദീകരണങ്ങളായിരിക്കാം. ലൂക്കിന് ഇനിയും ജീവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്ന തോന്നലുമുണ്ടാകാം.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ലൂക്ക് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ക്രമം തെറ്റിപ്പോകുന്നു. ലൂക്കിന് ഏത് കാലത്തുനിന്നും തുടങ്ങാം. അത് എവിടെനിന്നെങ്കിലും തുടങ്ങണമെന്ന് ഒരു പാഠപുസ്തകവും അനുശാസിക്കുന്നില്ല. അതുപോലെയാണ് ലക്ഷ്യത്തിന്റെ കാര്യവും. എവിടെയെങ്കിലും ചെന്നെത്തണമെന്ന് നിര്‍ബന്ധവുമില്ല. എല്ലാ വെള്ളത്തിലും മുങ്ങിയവന് പിന്നെ പ്രത്യേക തീര്‍ത്ഥം വേണമെന്നില്ലല്ലോ, എവിടെയും അവസാനിപ്പിക്കാം; നമുക്കുവേണ്ടി. ലൂക്കിന് അതിര്‍ത്തിരേഖയുമില്ല. തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിന് ഒരന്തിമ ബിന്ദുവില്ല. അദ്ദേഹം മോക്ഷമോ സ്വര്‍ഗമോ ബ്രഹ്മമോ സത്യമോ തേടുന്നില്ല. എന്നാല്‍ ഇതെല്ലാം ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ പലപ്പോഴായി തല്ലിയുടയ്ക്കുകയാണെന്ന് അദ്ദേഹം പരാതിപ്പെടുന്നുണ്ട്.

ലൂക്ക് ജോര്‍ജിന് യാഥാര്‍ത്ഥ്യവും മിഥ്യയുമെല്ലാം സഹചാരികളാണ്. ഒന്നിലും ഗാഢമായി ജീവിച്ചിട്ടില്ല. ജീവിതം തന്നെ വലിയ അവിശ്വസനീയതയും തെറ്റുമാകുന്ന കാലത്ത് ഗാഢമായി ഒരിടത്ത് ഒട്ടിപ്പിടിക്കുന്നതെങ്ങനെയാണ്? അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നതുപോലും തെറ്റാണ്. കാരണം, ആ അനുഭവങ്ങള്‍ അയാളുടേതായിരിക്കില്ല. മിഥ്യയെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്വീകരിക്കുന്നത് എങ്ങനെ അനുഭവമാകും? അതുകൊണ്ട് ലൂക്ക് എല്ലായിടത്തും നമസ്ക്കരിച്ചു. റോഡുവക്കിലെ കല്ലിലും മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിലും കീറച്ചാക്കിലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യനിലും നമസ്ക്കരിച്ചു. ലൂക്കിന്റെ കാര്യത്തില്‍ ഒരെഴുത്തുകാരിയെന്ന നിലയില്‍ ഞാന്‍ നിയമമൊന്നും അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണം, അദ്ദേഹം പൂര്‍ണ്ണമായും എന്റെ അധീനതയിലല്ല എന്നതാണ്. ഈ മനുഷ്യന്‍, അങ്ങനെയൊരാളുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ആശിക്കുകയാണ്; അല്ല അങ്ങനെയൊരാള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കണം. പക്ഷേ, അയാള്‍ എന്റെ ചോദ്യങ്ങളോട് ഉത്തരവാദിത്തപരമായി പ്രതികരിച്ചു എന്ന് പറയാന്‍ ഞാനൊരുക്കമല്ല; ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്റെ അഭിലാഷങ്ങള്‍ക്ക് പരിമിതിയുണ്ട്. ഉത്തരം പറയേണ്ടവരാണ്, അതെങ്ങനെ വേണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്. ചില സമയങ്ങളില്‍, എന്റെ അന്വേഷണങ്ങള്‍ക്ക് നീണ്ട മൗനമാണ് മറുപടിയായി ലഭിച്ചത്. അദ്ദേഹം ഈ കാലത്തിന്റെ പൊതുബോധത്തിന് അപ്പുറത്തെവിടെയോ നില്‍ക്കുകയാണെന്ന് ഞാന്‍ അനുമാനിച്ച നിമിഷങ്ങളുണ്ട്.

ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തകയെന്ന നിലയില്‍ എനിക്കിതൊരു പരീക്ഷണമാണ്. മറ്റൊരാളുടെ കഥാപാത്രത്തെ എത്രകണ്ട് പൂര്‍ണമായി മനസ്സിലാക്കാന്‍ കഴിയും? നമ്മള്‍ അപഗ്രഥിക്കുമ്പോഴും തിരയുമ്പോഴും വീണ്ടും വീണ്ടും പിടിതരാതെ അകലുന്ന കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുമല്ലോ. അക്കൂട്ടത്തിലൊന്നായിരിക്കുമോ ലൂക്ക് ജോര്‍ജിന്റെ മനു? അതോ ലൂക്ക് ജോര്‍ജ് തന്നെയോ? കഥാപാത്രത്തെപ്പറ്റി നോവലിസ്റ്റിനു എല്ലാം അറിയാമെന്ന് കരുതുന്നത് അതിരുവിട്ട ചിന്തയായിരിക്കും. നാം ഒരാളെ കഥാപാത്രമായി സങ്കല്‍പ്പിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ, അത് മനുഷ്യവ്യക്തിയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്. നമുക്ക് ശരിയായ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നതിന് പരിമിതിയുണ്ട്.