നോവലിസ്റ്റ് എന്ന നിലയില്‍ ജോര്‍ദാന്റെ ചില നിരീക്ഷണങ്ങള്‍

ലൂക്ക് ജോര്‍ജ് എന്ന എഴുത്തുകാരന്‍ അപകടസന്ധിയിലാണ്. നല്ലപോലെ എഴുതുകയും പ്രസംഗിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന അദ്ദേഹം ഇപ്പോള്‍ മാനസികരോഗാശുപത്രിയില്‍നിന്ന് തന്റെ ചെറിയ വാടകമുറിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയതേയുള്ളൂ. ഇടയ്ക്ക് എയ്ഡ്സ് രോഗമുണ്ടെന്നായിരുന്നു പ്രചാരണം. പല ടെസ്റ്റുകള്‍ക്കുശേഷം അതില്ലെന്ന് ഏറെക്കുറെ ഉറപ്പായിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ തന്റെ ഭൂതകാലം പലവിധത്തില്‍ ചിതറിപ്പോയതിലും സുവിശേഷകനെന്ന നിലയിലുള്ള ജീവിതം തകര്‍ന്നതിലും ലൂക്കിന് പശ്ചാത്താപമുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന് ഇപ്പോള്‍ പൂര്‍ണമായ ഓര്‍മ്മശക്തിയില്ല. ചില നേരങ്ങളില്‍ വാചാലമാകും. എന്നാല്‍ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കുപോലും അപരിചിതമായ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് നടുക്കമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യും.

സ്വന്തം അനുഭവത്തെപ്പറ്റി ക്ലിപ്തമായ ഒരു പ്രസ്താവന നടത്താന്‍ അശക്തനാണ്, ലൂക്ക്. അദ്ദേഹത്തേക്കാള്‍ വലിയ പ്രതിച്ഛായകളുടെ മീന്‍ പിടിക്കാനുള്ള വലയാണ് ആ ജീവിതം. വേണമെങ്കില്‍ ലൂക്ക് എന്തും സമ്മതിച്ചുതരും; അല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നിനോടും പൊരുത്തപ്പെടുകയില്ല. എന്തായാലും, പാതിമറഞ്ഞ ബോധത്തിനിടയിലൂടെ ലൂക്ക് ജീവിക്കുകയാണ്. വ്യക്തവും അവ്യക്തവുമായ വഴികളിലൂടെ. ലൂക്കിന്റെ 'നിശ്ശബ്ദതയുടെ ജലച്ചായം' എന്ന നോവലാണ് ഈ നില സമ്മാനിച്ചതെന്ന് പറയുന്നത് ശരിയല്ല. ഇതേപ്പറ്റി പല ചര്‍ച്ചകളും നടന്നുകഴിഞ്ഞു. ലൂക്ക് ഭ്രമാത്മക നോവല്‍ എഴുതിയെന്നല്ലാതെ സ്വന്തം തൊഴിലിനെയോ വിശ്വാസത്തെയോ അപകീര്‍ത്തിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെന്ന് ചിലര്‍ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു.

ഒരു നോവല്‍ എഴുതിയശേഷം ജീവിതം ഛിന്നഭിന്നമായി, നിരാശ്രയനാണ് ലൂക്ക്. നിരാസ്പദമായി, ഒന്നുംതന്നെ മുന്‍കൂട്ടി തീരുമാനിക്കാതെ, അനിവാര്യമായിത്തന്നെ ഭാവനയുടെ ലോകത്തേക്ക് അദ്ദേഹം വീഴുകയായിരുന്നു, മറ്റാരോ ഒരുക്കിവച്ച കെണിപോലെ. എന്നാല്‍ ഈ ലൂക്ക് ജോര്‍ജിനെപ്പറ്റി എനിക്ക് കൂടുതലൊന്നും അറിയില്ല. പലപ്പോഴായി ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ട്; വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചില കത്തുകള്‍, പത്രവാര്‍ത്തകള്‍, കഥകള്‍ എല്ലാം എന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. കേട്ട കഥകളിലൊക്കെ എന്തോ അപൂര്‍ണത എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. സംഘടിത പ്രസ്ഥാനങ്ങളും മാധ്യമങ്ങളും നിസ്സഹായനായ ഒരെഴുത്തുകാരനെ എപ്പോഴും നിഷ്ഠൂരമായി കൊന്നുതള്ളുകയാണ് പതിവ്. അവര്‍ക്ക് ആരെങ്കിലും ജീവിക്കുന്നതിലല്ല താല്‍പ്പര്യം; എന്തെങ്കിലും പൊലിപ്പിച്ച് പറയുന്നതിലാണ്. ലൂക്ക് ജോര്‍ജ് എന്ന വ്യക്തി എന്റെ സങ്കല്‍പ്പത്തിലെങ്ങും ഇല്ലായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അയാളുടെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടെ സങ്കല്‍പ്പങ്ങളെയും ധ്വംസിക്കുകയാണ്. ഇങ്ങനെയൊരാള്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. അത് നിങ്ങളുടെ ചുണ്ടിലും എന്റെ ചുണ്ടിലുമുള്ള ഒരാളായിരിക്കാം. മരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത ഈ മനസ്സിലേ ജീവിക്കാനാകൂ. എല്ലാറ്റിനെയും വിശ്വസിക്കേണ്ടിവരും. അയാള്‍ തനിക്കുനേരെ വരുന്നതിനെയെല്ലാം വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഗതികേടിലാണ്. വിശ്വസിച്ചാലോ, ദയയില്ലാതെ ചതിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍, ബന്ധുക്കള്‍, മാധ്യമങ്ങള്‍, പുസ്തകങ്ങള്‍ എല്ലാറ്റിനെയും നേരെ ചെന്ന് വിശ്വസിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. എന്നാല്‍ വാസ്തവമെന്താണ്? അതിലൊന്നും ആശ്രയിക്കാനാവില്ല. ചവിട്ടിനില്‍ക്കാന്‍ ഒരടി മണ്ണ് ഒരാളുടെയും ഹൃദയത്തിലില്ല. എല്ലാം ഒലിച്ചുപോവുകയാണ്. യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങള്‍, അനുഭവങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തെത്തന്നെ പരിഹസിക്കുന്നതാണ് കാണുന്നത്. ഒരിടത്തേക്ക് മാറിനില്‍ക്കാനിടമില്ല. എല്ലായിടത്തേക്കും നല്ല ചൂടുള്ള വെയില്‍ വിതറിയിരിക്കുകയാണ്; പൊള്ളി വീഴാനേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ. ഇരുണ്ട അറകളിലെല്ലാം വെളിച്ചം കയറി, സത്യമെല്ലാം ഒഴുകിപ്പോയിരിക്കുകയാണ്.

ലൂക്ക് ജോര്‍ജിന്റെ ജീവിതത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോവലിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാനാണ് ശ്രമം. അദ്ദേഹം കഥാപാത്രമല്ല. പലതും മറന്നുപോയെങ്കിലും ആ മനുഷ്യനില്‍ ആഴമേറിയ ചില നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും സജീവമാണ്. സംസാരിക്കാന്‍ താല്‍പ്പര്യമുണ്ട്. പക്ഷേ, താനൊരു കഥാപാത്രമാണെന്ന് സങ്കല്‍പ്പിക്കാനോ അതിനനുസരിച്ച് കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിക്കാനോ കഴിയില്ല.

ലൂക്ക് ജോര്‍ജിനെ അടുത്തറിയാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞാന്‍ നേരിട്ട് കണ്ട ജീവിതമല്ല. അവ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയ കാര്യങ്ങള്‍വച്ച് അദ്ദേഹത്തോടുതന്നെ ചില വിവരങ്ങള്‍ ആരായുകയാണ്. ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ച് അദ്ദേഹത്തെക്കൊണ്ട് ഉത്തരം പറയിക്കാന്‍ നോക്കുകയാണ്. പൂര്‍ണമായി എന്നെ ഈ ഉത്തരങ്ങള്‍ തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ല. എന്നാല്‍ പറഞ്ഞതില്‍ അങ്ങിങ്ങ് നേരുകളുണ്ട്.